Intro

 

Soms heb je van die dromen die je wakker houden, tot je ze uitvoert (Loesje)

Steven komt langs met Dries en Sylvie, al sinds Chiro zijn we vrienden, allebei gebeten door het fietsvirus, hij koerst en ik kijk een beetje rond en ga op reis. Altijd liggen hier wel boekjes op de tafel over fietsen en fietsreizen. Zijn aandacht stopt bij een verslag over The great divide. Deels echt en deels als grap zeg ik. Steven, als je er klaar voor bent, dan ga ik mee.

Een paar dagen later krijg ik een berichtje.  The Divide ok, America here we come. Ik verslik me bijna in de muesli. Als er 1 mens op aarde is met wie ik wil fietsen is het Steven. Hij is krachtig, veel beter dan ik, maar heeft ook het geduld om boven op de berg te wachten en te genieten zonder dat we er beide zenuwachtig van worden. The great divide wordt aanbevolen om niet alleen te fietsen omdat je toch wel op zeer verlaten plekken komt. Safety is in numbers.

Omdat drie maand fietsen voor zijn familie wel echt te veel is, besluiten we om ongeveer de helft van deze tocht te doen. Zo een drieduizend (?) kilometer van aan de grens met Mexico naar Missoula in Montana, onverhard, op gravel wegen en andere.

 

Een stap is gezet!

Wie pakt nu graag in?

Wie pakt nu graag in?

Dat vraag ik mij af…in mijn hoofd zit alles al in de fietstassen. In werkelijkheid modder ik nu al maanden aan met de gedachte hoeveel onderbroekjes en hoeveel truitjes er mee moeten. Heeft die waterzak nog een plekje? Die pedaalsleutel , steek ik die nu beter in de fietsdoos of neem ik die mee als handbagage (dat heb ik ooit eens gedaan maar die vlieger is toen niet op gegaan 🙂

Deze morgen waren Steven en ik afgesproken om de fietsen in dozen te stoppen, een werkje dat langer duurde dan verwacht.  Steven heeft in een vroeger leven schrijnwerkerij gestudeerd en is daar zeer in bedreven. Soms had ik deze morgen het idee dat hij een kast aan het maken was om de fietsen in te stoppen 🙂

Alles klopte!

Het witte santospaard en de zwarte kogatrapper en nog wat andere spullen pasten perfect in de dozen. Dankzij de Duct Tape Power.

Het was bijna professioneel 🙂

 

 

over frisco’s en windmeewolken

Op zondag namen we bij Steven nog even de tijd om in de schaduw van een boom te zitten, we werden eigenlijk de ganse dag overweldigd door de leuke bezoekjes, leuke afsluitzinnen, virtuele en echte knuffels en … frisko’s,

we kregen briefjes mee en zelfs windmee wolkjes zullen onze richting worden geblazen.

Nu al veel dank voor al jullie warmte.

En toen ik savonds thuis kwam vond ik deze krijttekeningen op de stoep voor mijn deur.

Als jullie dit lezen zitten we (hopelijk) op het vliegtuig richting Atlanta. Daarna gaan we dan met een binnenvlucht naar El Paso, aan de mexicaanse grens.

Daar blijven we nog tot woensdag en dan vertrekken we pas écht.

Laat het nu maar vlug beginnen…

Atlanta

Het wordt een lange dag vandaag. Stijf van de zenuwen vertrokken we in Brussel maar dat grote stresspak viel vervolgens in de oceaan. Atlanta is onze eerste kennismaking met de Amerikaanse grond. De meneer bij de douane was onder de indruk van ons plan … ze lieten ons begaan. Straks nemen we nog een vlucht naar El paso, aan de grens met Mexico!

Liefs

Steven en Erwin

Las cruces (100 km)

Fietsen met een temperatuur van 38 graden kruipt in de kleren , vandaar dat de woorden ook op zijn 😀

Steven at deze morgen een wafel in de vorm van de staat Texas, die wafel ontbrak ik toen ik rond drie uur een klopje kreeg 😀

Banaan, cola en bemoedigende commentaar van mijn fietsmaatje brachten mij weer bij de moltenis van deze wereld.

Onderweg passeerden we de grens mer new Mexico , over de RIO Grande, die bleek niet zo groot te zijn eigenlijk 😀

Nu zitten we voor ons airbnb huisje uit te hijgen …